Το πρωτοφανέρωτο «μήπως»

«Στα πεδία με τα οποία έχουμε να κάνουμε,
η γνώση υπάρχει μόνο ως αστραπή.
Το κείμενο είναι η μακρά κυλιόμενη βροντή
που ακολουθεί»

Β.Μ.

Το βιβλίο αυτό βρίσκεται υπό τον έλεγχο μιας διαπίστωσης. Όσο κι αν οι ιδέες του  Βάλτερ Μπένγιαμιν προσφέρθηκαν μέσα στα χρόνια –κι η προσφορά καλά κρατεί– για επανεκδόσεις, αναλύσεις, διαξιφισμούς, ακαδημαϊκά συνέδρια, κύκλους σπουδών και καλλιτεχνικά πρότζεκτ, ο ίδιος μοιάζει να ασφυκτιά από τη μεταχείριση που του  επιφυλάχθηκε:  ενός  «συντηρητή»  της  καπιταλιστικής  κουλτούρας. 

Διαμαρτύρεται σθεναρά για την κατάταξή του σε μια ζώνη πολιτιστικής αρέσκειας και μέσω της «μεταθανάτιας ζωής» του –αν ακούμε καλά– προσπαθεί να μας καλέσει σε μια οξύτερη δράση. 

Ο  μπενγιαμινικός  υλισμός  ως  μεθοδολογία,  που  λαμποκοπά  μέσα  στο  Passagen-Werk (The Arcades Project / Εργασία περί Στοών), αλλά και στις επιθανάτιες θέσεις του για τη φιλοσοφία της ιστορίας, ζητά από εμάς το πέρασμα (passage) στο πεδίο της έμπρακτης εφαρμογής του, μας προσκαλεί άμεσα σε μια υιοθέτησή του στο εδώ και τώρα, στο νυν και το τρέχον αυτού του ρημαδιασμένου κόσμου. 

Κοντολογίς, το ερώτημα οφείλει πλέον να μετατοπιστεί: δεν είναι το «τι είναι αυτό που πρεσβεύει» αλλά «πώς το κατορθώνουμε».

Ο συλλογικός τόμος «Οπισθοπρόοδος», προϊόν αυτομορφωτικής μελέτης και έρευνας πρωτοφαινομένων (Ursprung), επιχειρεί να εξερευνήσει διακλαδικά αυτό το πολύτιμο «πώς».

Με πίστη στη μεσσιανική δύναμη του θραύσματος και των συναστριών τους, θέσαμε σε λειτουργία την μπενγιαμινική μηχανική (περί της υπέρβασης του γραμμικού χρόνου μέσω μιας ριζοσπαστικοποίησης της μνήμης) και τροφοδοτήσαμε τον κινητήρα της με δεδομένα και καύσιμα από το νεοελληνικό παρελθόν.

Πού καταφέραμε να φτάσουμε και τι είναι αυτό που αντικρύσαμε δεν μπορεί να απαντηθεί εύκολα μέσα στη στατική ζώνη του αιτιοκρατικού νου.

Γι’ αυτό, η πρώτη έκδοση του Ρομαντικού Πανεπιστημίου αναζητά συνοδοιπόρους μέσα στην παγωμένη αυγή ενός πρωτοφανέρωτου «μήπως».