Το Ρομαντικό Πανεπιστήμιο

κάνει μια συλλογική απόπειρα ζωής:

Δεκάδες άνθρωποι του ανήσυχου πολιτισμού
συνυπογράφουν με τα ποικιλόμορφα έργα τους
.

ΤΟ
ΑΠΟΝΕΝΟΗΜΕΝΟ

ΣΥΝΤΑΓΜΑ

 
και συγκροτούν

 

«ΜΟΥΣΕΙΟ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ»

.
στη μνήμη όσων έκαναν πράξη τον ίδιο τους το θάνατο, μην αντέχοντας την κακοποίηση ή την ντροπή σε τούτο δω τον τόπο

.

 

Γενάρης – Δεκέμβρης

2022

Ωράριο!

άτακτα ανοίγματα κάθε εβδομάδα
(βλέπε «Πρόγραμμα Μουσείου» κάτωθι)

Είσοδος 2 ευρώ

(ελάχιστη προαιρετική συνεισφορά)

EXTRAS

Για ομαδικές επισκέψεις (άνω των 4 ατόμων) μπορείτε να κλείσετε ραντεβού
οποιοδήποτε απόγευμα της εβδομάδας κατόπιν σχετικής συνεννόησης.

Δυνατότητα για ξεναγήσεις (ελληνικά / αγγλικά / ισπανικά).

syntagma2021@yahoo.com

⋅ ΡΠΑ Safe Space ⋅


SOZOPOLIS

Σωζοπόλεως 15

 
(Μετρό Αττική, 400μ)

για την επαναμάγευση της ζωής

ζωγραφική – video art – διαλέξεις
δοκίμια – γλυπτά – ποίηση
θέατρο – ιστορία – μουσική
περφόρμανς – αναλόγια – κολάζ
εγκαταστάσεις – ταινίες – απαγγελίες
ντοκουμέντα – θέατρο – κεραμική
σεμινάρια – φωτογραφία – χορός
Η έκθεση είναι ένας ζωντανός οργανισμός και θα εξελίσσεται/αναπροσαρμόζεται καθ’ όλη τη διάρκεια του 2022

Γιατί «Μουσείο Νεοελληνικής Αυτοχειρίας»;

Η ελληνική πολιτεία, επιθυμώντας να τιμήσει όλους αυτούς που πολέμησαν για την Ελευθερία της πατρίδας μας, αποφάσισε το 1964 την ίδρυση Πολεμικού Μουσείου. Αποστολή του είναι η συγκέντρωση, διαφύλαξη και έκθεση πολεμικών κειμηλίων, η μελέτη, τεκμηρίωση και προβολή των αγώνων του ελληνικού έθνους από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, με σκοπό την τόνωση της εθνικής μνήμης και την προβολή της ιστορικής συνέχειας και ενότητας του Ελληνισμού.

Αρχική σελίδα του Πολεμικού Μουσείου

Το παρόν στις μητροπόλεις έχει γίνει αμείλικτο. Κατάθλιψη. Επιτήρηση. Άγχος επιβίωσης. Άγχος κατανάλωσης. Άγχος επιτυχίας. Κι έπειτα το άγχος της ενημέρωσης. Το άγχος του κοινωνικού σου ρόλου. Το άγχος της γνώμης. Το άγχος της ομορφιάς.  

Κ ά π ο ι α   σ τ ι γ μ ή   γ ο ν α τ ί ζ ε ι ς. 

Η μοναξιά της τηλεόρασης. Η προπαγάνδα των reality. Ευπώλητα βιβλία και διασημολαγνεία. Ανέμελες πόζες και βεβιασμένα χαμόγελα στα σόσιαλ μίντια. Κανονικοποίηση της κούφιας ευτυχίας. Πλήθη διψασμένα για ψηφιακό αίμα. Αυτολογοκρισία. Στίγμα. Δημοσιοσχετισμός. Έλλειψη της δυνατότητας συγχώρεσης.  Η αχρηστεία της ειδησεογραφίας. Επισφάλεια διαρκείας. Αποκτήνωση.

Κ ά π ο ι α   σ τ ι γ μ ή   γ ο ν α τ ί ζ ε ι ς.

Γιατί δεν γίνεται να μη γονατίσεις. Στον κόσμο της αδυσώπητης προόδου είμαστε όλοι ευάλωτοι. Μέσα στον εφιάλτη της ιστορίας είμαστε όλοι μόνοι. Μα ό,τι γονατίζει ορθώνεται ακόμη πιο ψηλά. Κι αυτό υπερασπιζόμαστε, σπάζοντας την ένοχη σιωπή, φέρνοντας στο προσκήνιο τους «Αυτοκράτορες του Εαυτού», τους αυτόχειρες της νεοελληνικής ιστορίας, επιχειρώντας μια σπάνια κατάθεση συλλογικού πένθους. Δεν πρόκειται για κάτι μακάβριο. Η αυτοκτονία γίνεται μια μοριακή αφορμή για να μπορέσουν να τεθούν τα υπαρξιακά ερωτήματα που αντιπαλεύουν το παρόν μας. Γι’ αυτό και τους προσεγγίζουμε με ταπεινότητα, τους νιώθουμε να στέκονται σαν φάροι στην ερημιά, ανώνυμοι κι ανώνυμες του χωροχρόνου  που φωτίζουν τις κακοτοπιές, τους σκόπελους, τα αδιέξοδα τούτης της κοινωνίας.  Είναι οι Ακρίτες της ύπαρξης. Οι πιο αδιάψευστοι μάρτυρες για το τι πηγαίνει λάθος στο εδώ και τώρα. Tα πληγωμένα σώματά τους μοιάζουν με ξαπλωμένα μανιφέστα που επιτίθενται στις κοινωνίες του στίγματος, της πλειοψηφίας, της τρέχουσας ηθικής, καταδεικνύοντας το κακοφόρμισμα της νεοτερικότητας.

Έχουμε ανάγκη τη γνώση τους. Πρέπει να συναισθανθούμε την εκδίωξη που τους συνέβη χωρίς υπεκφυγές. Δεν πρόκειται για κάτι μακρινό: είμαστε φτιαγμένοι από την ίδια ύλη, αντιμετωπίζοντας όμοια αδιέξοδα, τα οποία στον καιρό της πανδημίας όλο και γιγαντώνονται.

Αυτό υπερασπίζεται το «Μουσείο Νεοελληνικής Αυτοχειρίας»: η έννοια του πολιτισμού δεν μπορεί να σταθεί χωρίς αυτούς που τον αρνήθηκαν. Έχουμε χρέος να επιθυμήσουμε μια κοινωνία λιγοστής παγίδευσης των ανθρώπων. Με κίνητρα βαθύτερης ομορφιάς. Κανείς και σε κανέναν δεν είναι υποχρεωμένος να απολογηθεί για την ευαισθησία του. Η δουλειά των μαζών είναι να θανατώνουν τη μονάδα. Μπορεί να υπάρξει μια κοινωνία δίχως αποκλεισμούς; Αυτό είναι ένα από τα κρίσιμα ερωτήματα που θέτει ο αυτόχειρας προς εμάς και μας ενθαρρύνει να παραμείνουμε ζωντανοί, να μην χάσουμε την ελπίδα μας, και επιτέλους να αναζητήσουμε με παρρησία την ελληνική ιστορία από την πλευρά της απελπισίας. 

 

Σαμσών Ρακάς

ΤΟ
ΠΟΥΛΗΜΕΝΟ
ΠΑΙΧΝΙΔΙ
ΤΗΣ
ΠΟΙΗΣΗΣ
ΔΕΝ
ΕΧΕΙ
ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ
ΑΚΟΜΗ

α λ έ ξ η ς   τ ρ α ϊ α ν ό ς 

Μέσα στη σφύζουσα ζωή της Αχαρνών, στην οδό Σωζοπόλεως 15, επιλέγουμε τη βάση μας. Διόλου τυχαία. Το «Μουσείο Νεοελληνικής Αυτοχειρίας» φανερώνει την πόλη που έψαξαν να βρουν όσοι αρνήθηκαν να ζήσουν στην δική μας. Το όνομά αυτής: «Σωζόπολις».

 

Πριν εισέλθετε στο χώρο μας, πρέπει να γνωρίζετε πως η πόλη αυτή εξακολουθεί να έχει για εθνικό της ποιητή τον Διονύσιο Σολωμό, μα όχι τον «Ύμνο εις την Ελευθερία». Ο εθνικός ύμνος εδώ είναι η «Φαρμακωμένη» του. 

 

Όσο για τους νόμους των πολιτών, αυτοί είναι γραμμένοι πάνω στο:

 

 

ΑΠΟΝΕΝΟΗΜΕΝΟ

ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Μην αμελείτε το κουτί ενίσχυσης στο χώρο μας. Το SOZOPOLIS δεν βασίζεται στην εμπορική δραστηριότητα και η επιβίωσή του εξαρτάται σε κρίσιμο βαθμό από τα donation των φίλων του και τις συνεισφορές των επισκεπτών. H αδυναμία κάλυψης των εσόδων του θα ισοδυναμεί με την απουσία λόγου ύπαρξης του εγχειρήματός μας.

 

Για απευθείας donation (μέσω paypal) πατήστε εδώ.

Η χρήση μάσκας είναι υποχρεωτική σε όλους τους χώρους της έκθεσης.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΑΣ

 

ή κάντε εγγραφή
για να λαμβάνετε το newsletter

(+ secret events και καλέσματα κεκλεισμένων των θυρών)

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ ΕΡΕΥΝΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΑΚΟΥΣΤΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ

.

Το «Απονενοημένο Σύνταγμα» είναι ένα ανεξάρτητο εγχείρημα ολιστικού χαρακτήρα. Η πρώτη φάση του αφορά μια μακροχρόνια και επώδυνη έρευνα του Ρομαντικού Πανεπιστημίου σε εφημερίδες και έντυπα των δύο προηγούμενων αιώνων, η οποία αποθησαύρισε εκατοντάδες αυτοχειρίες ανά την Ελλάδα. Σε δεύτερη φάση, τα ιστορικά ντοκουμέντα διαμοιράστηκαν με open call σε ενδιαφερόμενους από όλο το κοινωνικό φάσμα, οι οποίοι και «συνομίλησαν» ποικιλότροπα με την ιστορία ενός αυτόχειρα ή με το τελευταίο σημείωμα που άφησε πίσω. Η τρίτη φάση (στην οποία βρισκόμαστε) απαντά στην φανέρωση όλων αυτών των καταθέσεων μέσω διαθεματικών παρουσιάσεων, εκθέσεων και δράσεων. Η τέταρτη και τελική φάση θα σφραγίσει όλη αυτή την πορεία με την συγκεντρωτική έκδοση του τόμου «Απονενοημένο Σύνταγμα». 

Για εθελοντική εργασία πάνω στο Αρχείο Αυτοχειρίας και Ιστοριοθεραπείας:
contact@academia-romantica.edu.gr

radical arts and rituals

 ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
ΜΟΥΣΕΙΟΥ 

(ΤΡΕΧΟΥΣΑΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ)

Είσοδος 2 ευρώ

(ελάχιστη προαιρετική συνεισφορά
για την βιωσιμότητα του Sozopolis)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ & ΣΑΒΒΑΤΟ 

20 & 21 ΜΑΗ

 στις 21:00

«Οδηγίες
για την προστασία σας
από τον ήλιο»

 

Performative δράση της Ευγενίας Γραμμένου

 

Συνεργασία Γεωργία Διάκου

 

 

Κείμενο
Γεωργία Διάκου

Ευγενία Γραμμένου

 

 

Performers

Άνα Δάνα

Ναντίνα Κατσανούλα

Μιχαήλ Πίνος

 

 

Τραγούδι

Θοδωρής Cortes “μάτια/ ενοίκιο”

Ήταν 10 Φεβρουαρίου 1921. Στην εφημερίδα Μακεδονία σχεδόν απαρατήρητη η αγγελία: «Εις τραγικός θάνατος. Η αδερφή του εξαφανισθέντος υπασπιστού του πρίγκηπος Γεωργίου πλοιάρχου Λεμπέση, θλιβείσα επί τω αγγέλματι μετέβει εις τον ναόν του αγίου Σωτήρως, όπου εκδυθείσα ερράντισε το σώμα της με οινόπνευμα, ανάψασα κατόπιν πυρείον. Καιομένη δεν ηδυνήθει να ανθέξει εις το μαρτύριον και ήρχισε καλούσα εις βοήθειαν. Διαβάται διερχόμενοι έσπευσαν και κατέσβεσαν τας καιομένας σάρκας, πλην η αυτόχειρ απέθανεν εν μέσω φρικτών αλγηδόνων».

Με αφορμή την αυτοχειρία αυτής της γυναίκας, η Ευγενία Γραμμένου ερευνά την αυτοπυρπόληση και την σχέση της με την ιστορία. Η δράση ως τοπίο του άλεκτου, της τραγικής ανθρώπινης διαδρομής πάνω στο χρόνο. Η σιωπηλή πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης , η σύνθλιψη των ταπεινών ιστοριών των μοναχικών ανθρώπων μέσα στη δίνη των ιστορικών γεγονότων.

Όσα δεν λέγονται και δεν θα ειπωθούν ποτέ, τα άφατα αυτού του κόσμου, έχουν την δυναμική μιας βόμβας.

Ως μνήμη και εις μνήμην ενός αγνώστου πλάσματος που δόθηκε στη φωτιά και μας υπενθύμισε πως η φωτιά είναι πάθος που σκοπό έχει να καταβάλει, να κατακαίει κάθε στιγμή της ζωής μας.

.

.

 

 

.

 

 

.